HISTORIA STADIONU
Historia stadionu Rajadamnern: miejsce, w którym muay thai stało się sportem zawodowym
Od otwarcia w 1945 roku w powojennym Bangkoku po miejsce narodzin nowoczesnego sportu — historia Rajadamnern, jego zasady i rywalizacja ze stadionem Lumpinee.
Zobacz bilety na Rajadamnern na GetYourGuide ↗Otwarto w 1945 roku
Stadion Rajadamnern otworzył swoje podwoje w grudniu 1945 roku, tuż po zakończeniu II wojny światowej, i powszechnie uznawany jest za pierwszy na świecie obiekt zaprojektowany specjalnie pod profesjonalny muay thai. Zanim powstały takie miejsca, walki odbywały się bardziej nieformalnie – często podczas jarmarków przy świątyniach lub na prowizorycznych ringach, bez stałej siedziby i regularnego harmonogramu. Rajadamnern dał tej dyscyplinie stały adres w Bangkoku oraz cykliczny kalendarz gal, co miało dla rozwoju muay thai znaczenie równie wielkie jak niejeden zawodnik czy pojedynek – przekształcił sport ludowy w sport usystematyzowany i zorganizowany.
Od pięści związanych linami po nowoczesne rękawice
Na długo przed otwarciem Rajadamnern, przez stulecia, tajscy wojownicy Muay Thai owijali dłonie i przedramiona konopnym sznurem zwanym kaad chuek zamiast nosić rękawice – styl, który mógł prowadzić do poważnych obrażeń. W połowie XX wieku tajski boks ewoluował w kierunku rękawic z wyściółką i dobierania przeciwników według kategorii wagowych, bliżej międzynarodowych konwencji bokserskich – zmianę, którą stadiony takie jak Rajadamnern pomogły ujednolicić, tworząc regularny kalendarz zawodów. To przejście – od wiejskich pojedynków do skodyfikowanego sportu z podziałem na kategorie wagowe i spójnymi zasadami – jest głównym powodem, dla którego ta era i ten stadion uznawane są za moment, w którym Muay Thai stał się nowoczesnym sportem profesjonalnym.
Lumpinee, to drugi wielki stadion
Rajadamnern nie długo pozostawał sam na szczycie: stadion Lumpinee otwarto około dekadę później i szybko stał się jego wielkim rywalem oraz odpowiednikiem, prowadzonym osobno, ale uznawanym – obok Rajadamnern – za jeden z dwóch obiektów, których pasy mistrzowskie mają w tym sporcie największą wagę. Tajscy kibice i zawodnicy od dawna traktują zdobycie tytułu na którymkolwiek z tych stadionów jako najwyższe krajowe osiągnięcie w Muay Thai, a przyjazna rywalizacja między fanami i fighterami obu aren od dekad stanowi część bangkockiej kultury sportowej. To właśnie na nich rozegrały się najbardziej przełomowe ery w historii tej dyscypliny.
Muay Thai rozprzestrzenił się poza Tajlandię
W miarę jak międzynarodowe zainteresowanie Muay Thai rosło od połowy XX wieku, tajscy wojownicy i trenerzy wywodzący się ze stadionów takich jak Rajadamnern przenosili ten sport za granicę, zakładając sale treningowe i organizując zawody daleko poza Bangkokiem. Większość tego, co dziś nauczane jest jako „Muay Thai” w klubach na całym świecie, wywodzi swoją technikę i tradycje — w tym rytuał Wai Kru — właśnie z tej rodzimej sceny walk stadionowych. Zobaczenie karty walk na Rajadamnern jest w tym sensie bliższe odwiedzeniu źródła niż oglądaniu wersji tego sportu zaadaptowanej dla publiczności gdzie indziej.
Żywy stadion, a nie muzealny eksponat
Przez ponad osiem dekad ring Rajadamnern gościł pokolenia wojowników, którzy przebijali się od kart wstępnych do walk o mistrzowskie pasy — wielu z nich zapisało się później wśród największych nazwisk w historii Muay Thai. Nic z tego nie czyni jednak stadionu zabytkiem, w którym przy okazji wciąż odbywają się walki — jest wręcz przeciwnie. Karty walk układane są według realnego, aktualnego harmonogramu, bilety sprzedawane są na prawdziwe sportowe wydarzenie, a dzisiejsi wschodzący zawodnicy podążają tą samą ścieżką awansu, którą przed nimi szli ich poprzednicy przez dziesięciolecia. Publiczność przychodzi dla sportu, a nie lekcji historii, a pojedynki rozstrzygane są runda po rundzie, nie według tego, co napisano w przewodniku. Ta ciągłość — prawdziwa historia podskórnie obecna w zupełnie zwyczajnym wieczorze profesjonalnego sportu — nadaje temu miejscu jego wyjątkową wagę.